Frederiek Vermeulen

CD&V is alles kwijt, Kris Peeters zijn maagdelijkheid. Het kartel met N-VA zit zo diepgeworteld dat de perceptie ontstond dat er zonder kartel geen toekomst meer zou zijn voor CD&V. Het kartel dat vier jaar geleden beklonken werd op Valentijnsdag had alles van een verstandshuwelijk. De N-VA die kort daarvoor nog flirtte met de, toen nog niet Open, VLD moest voorkomen dat de partij de overwinning zou missen door stemmen verloren te laten gaan aan de N-VA die de kiesdrempel toch niet zou halen.

Met succes gingen we samen naar de Vlaamse verkiezingen van 2004 en samen stonden we sterk in 2007. Dat N-VA daartussen nog even kort flirtte met Dedecker werd snel vergeten. Maar minder snel zal de verkiezingsavond van 10 juni worden vergeten. Wanneer de vele militanten verzamelen in Brussel om de overwinning te vieren, duiken net voor Yves Leterme het podium wil beklimmen een aantal rabiate flaminganten op met leeuwenvlaggen. Zwarte Leeuwen, zonder rode klauwen. Symbool van de Vlaamse beweging en voor de Vlaamse onafhankelijkheid. Het is die avond dat de N-VA de partij in haar macht heeft genomen en van wanneer we het vertrouwen van de franstaligen zijn verloren. De maanden erop zal Bart De Wever er in slagen de overtuiging van zijn electoraat die ongeveer 5% bedraagt op te tillen tot die van de grootste partij van het land.

Dat de N-VA zich niet kan herkennen in de mogelijke compromissen die CD&V wil sluiten verrast niet. Voor de partijtop, net als voor haar militanten, is alleen de Vlaamse onafhankelijkheid genoeg. Haar voorzitter wil misschien nog water in de wijn doen, maar de N-VA zijn de blauwvoetzingers die de Volksunie achterliet. Een beweging die vanuit een heel sterk theoretisch ideologisch kader denkt en traditioneel andere partijen wil opzwepen.

CD&V heeft daarentegen altijd haar verantwoordelijkheid willen opnemen en gezocht naar een aanvaardbare oplossing voor iedereen. Electorale strategie mag de toekomst van een land niet overschaduwen.

De val van het kartel mag en kan geen reden tot teleurstelling zijn. De tijd is er meer dan ooit om Yves Leterme zijn overwinning te laten verzilveren in een sterk beleid voor iedereen. CD&V moet de komende weken strak aflijnen wat ze nog wil realiseren op het communautaire vlak voor de verkiezingen en profiteren van het momentum nu zowel de PS als cdH tevreden zijn niet langer met, de in hun ogen extremistische, partij aan tafel te moeten zitten. Niemand twijfelt er nog aan dat een staatshervorming noodzakelijk is. Misschien geen vette vis, maar toch gezonde evenwichtige voeding. Homogene bevoegdheidspakketten moeten een adequaat antwoord bieden op wat leeft bij de mensen. Staatshervormingen hebben immers altijd een zekere politique politicienne over zich. Een beeld van politici die al te vaak met zichzelf bezig zijn en niet met de uitdagingen van morgen. Want ondertussen stapelen de uitdagingen zich op. De begroting zakt verder, de vergrijzing is bijna vergeten en de mensen maken zich zorgen om de koopkracht.

De kiezer zal CD&V niet afstraffen omdat ze kiest voor een realistisch beleid of omdat ze nu makkelijker kan samenwerken met de Franstalige partijen. En al zeker niet als de partij zich niet langer laat verlammen maar haar programma realiseert. Want het land staat voor grote uitdagingen die nog belangrijker zijn dan haar staatsstructuur.